İç Sistem Analizi

1 Çalışma masasına otururken “Bugün ne çalışsam?” demek yerine, o günkü önceliklerimi netçe seçebiliyorum.

2 Çalışma vakti geldiğinde, içimde büyük bir içsel kavga yaşamadan, çok doğal bir eylemiş gibi doğrudan masaya yönelip kitabı açabiliyorum.

3 Sınav hazırlığının getirdiği sosyal izolasyon, yorgunluk ve kısıtlamaları, gelecekteki mutluluğum için peşinen kabul edebiliyorum.

4 Zor kaynakları veya denemeleri sistemimi çökertecek bir düşman gibi değil, eksiklerimi kapatıp beni büyütecek büyük bir “fırsat” olarak deneyimliyorum.

5 İşler istediğim gibi gitmediğinde veya bir başarısızlık yaşadığımda, o güne kadar verdiğim tüm emeği bir anda unutup sürece olan inancımı tamamen kaybediyorum.

6 Denemede netlerim düştüğünde “ben başarısızım” diyerek her şeyi sıfırlıyorum.

7 Ne zaman masada zor bir soruyla karşılaşsam veya canım azıcık sıkılsa, zihnim hiç düşünmeden elim otomatik olarak telefona veya başka bir kaçışa gidiyor.

8 Karmaşık ve uzun bir soruyu okuduğumda, sorunun benden ne istediğini parçalara ayırarak (bilinenler/bilinmeyenler diye) netleştirebiliyorum.

9 Sınavda hedeflediğim bölümü sadece para veya statü için değil; o meslekle daha yüksek bir değere hizmet etmek için istiyorum.

10 Canım zor bir konuyu çalışmak istemediğinde, hemen o an beni rahatlatacak bir kaçış yolu arıyorum.

11 Masada otururken içime gelen yoğun bıkkınlık hislerine rağmen; “Bu acı benim gelişimim için anlamlı, çekmeye değer” diyerek sabredebiliyorum.

12 Ne kadar çalışırsam çalışayım, içimdeki bir ses sürekli “zaten yapamayacaksın, boşuna uğraşıyorsun” diye fısıldayarak beni baltalıyor.

13 Beslenme ve su tüketimim, gün içinde ani kan şekeri düşüşleri veya halsizlik yaşamamı engelleyecek şekilde düzenlidir.

14 Masaya oturduktan çok kısa bir süre sonra zihinsel değil, tamamen fiziksel bir tükenmişlik yaşayıp çalışmayı bırakıyorum.

15 Fiziksel bir yorgunluk hissetsem bile, 10-15 dakikalık kısa ve kaliteli dinlenme aralarıyla kendimi hızlıca şarj edebiliyorum.

16 Soru çözerken bana vakit kazandıran veya kaybettiren yöntem ayrımı yapmadan, bildiğim yolla çözüyorum.

17 Bir konudan birkaç farklı kaynaktan soru çözdükten sonra, o konunun soru kalıplarındaki gizli ortak mantığı kendi kendime keşfedebiliyorum.

18 Beslenme veya uyku saatlerim o kadar düzensiz ki, bu düzensizlik gün içindeki enerjimi tamamen öngörülemez hale getiriyor.

19 Ders çalışmaya başlamadan önce mutlaka uzun bir erteleme seansı yaşıyorum; masaya oturmak benim için her seferinde devasa bir iç direnç yaratıyor.

20 Rasyonel olarak ders çalışmam gerektiğini bildiğim halde, içsel olarak bu sürecin benim için “fedakarlık yapmaya değer” olduğuna inanmıyorum.

21 Deneme sonuçlarımı değerlendirirken hangi konudan, hangi hata türüyle neden yanlış yaptığımı analiz edemiyorum.

22 Günün belirli saatlerinde üzerime çöken ağırlık yüzünden sistemi tamamen kapatıp uyumak istiyorum.

23 Ders çalışırken baş, boyun, sırt ağrısı veya fiziksel huzursuzluklar nedeniyle yarım saatten fazla sabit oturamıyorum.

24 Farklı derslerde benzer mantıkta konular gördüğümde bunları birbiriyle ilişkilendirmekle uğraşmadan, her konuyu bağımsız çalışıyorum.

25 Günlük çalışmalarımı yaparken “Ben bunu niye yapıyorum, hayatımın gayesi ne?” sorusuna beni tatmin eden bir cevap veremiyorum.

26 Arkadaşlarımın dışarıda eğlendiğini bildiğim anlarda bile, hedefimin bedeli olan “masada kalma acısını” genelde kabul edip çalışmaya odaklanabiliyorum.

27 Bir derse veya programa başlama heyecanım birkaç gün sonra sönse bile, sadece planlandığı için o masaya oturup çalışmayı sürdürebiliyorum.

28 Deneme sınavlarında benzer konu ve derslerde yetiştirme problemi yaşadığım halde, çok fazla taktik değiştirmiyorum.

29 Ders çalışırken veya deneme sonucu paylaşırken asıl amacım; çevreye “ne kadar başarılı” olduğumu gösterip alkış toplamaktır.

30 Ders çalışırken canım sıkıldığında veya bir konuyu anlamadığımda, o anlık olumsuz duygudan kaçmak için kendime bahaneler uydurarak masayı terk ediyorum.

31 Telefonum masanın üzerinde ve interneti açıkken, sırf “irade gücüme güvenerek” ona bakmamaya çalışıyorum ama en nihayetinde o dürtüye yenik düşüyorum.

32 Sorumlulukların zorluğu ve kaçınmam gereken şeylerin cazibesi karşısında pes ediyor, süreci devam ettirmekte sorunlar yaşıyorum.

33 Denemede netlerim düşük gelse bile, verdiğim emeğin kendim için çok kıymetli olduğunu biliyor, emeğimi değersizleştirmiyorum.

34 İçimden bir şeyin beni masadan kaldıracağını bildiğim için, telefonumu kapatıp başka odaya bırakmak gibi tedbirleri rahatça yapabiliyorum.

35 Gece uykumu aldıktan sonra sabahları masanın başına dinç ve fiziksel olarak kendimi çalışmaya hazır hissederek oturabiliyorum.

36 Masada çalışırken göz yorgunluğu, baş ağrısı veya kronik bir fiziksel sızı yaşamadan odağımı koruyabiliyorum.

37 Sınav yaklaştıkça veya denemeler zorlaştıkça bunu bir tehdit olarak algılıyor; panik, mide bulantısı veya zihinsel kilitlenme üretiyorum.

38 Gün içinde ders çalışırken fiziksel dayanıklılığım (omurga konforum, kas gücüm) 2-3 saatlik periyotları rahatça çıkarabiliyor.

39 Ders çalışırken en ufak bir dış ses, odadaki bir nesne veya aniden gelen alakasız bir düşünce dikkatimi hemen dağıtıp beni masadan kaldırıyor.

40 Sabahları ne kadar uyursam uyuyayım, yataktan kendimi aşırı bitkin ve sanki hiç uyumamış gibi yorgun kaldırıyorum.

41 Netlerim yükseldiğinde kibre girmeden başarıyı taşıyabilecek olgunlukta olmam gerektiğini unutmuyorum.

42 Kendimi “öğrenmeye aç, potansiyeli olan bir öğrenci” olarak görüyorum; ders çalışmak sanki benim işimmiş gibi hissettiriyor.

43 Çalışma esnasında ilk 30-40 dakikadan sonra içime gelen “bu kadarı yeterli” fısıltısına direnemiyor, çalışmayı çoğunlukla yarıda bırakıyorum.

44 Bir çalışma stratejisine karar verdikten hemen sonra, başkalarında farklı bir yöntem görünce “acaba” şüphesiyle elimdeki işi bırakıp rota değiştiriyorum.

45 Sınav sürecini beni sürekli tüketen bir tehdit olarak değil; sabır, sadakat ve fedakarlık gibi erdemlerimi geliştiren bir fırsat olarak görüyorum.

46 Gelişim seviyeme, eksiklerime ve haftalık ders yüküme göre mantıklı, uygulanabilir ve esnek programlar yapabiliyorum.

47 Odama girdiğimde veya çalışma masamı gördüğümde, zihnim otomatik olarak “şimdi odaklanma zamanı” sinyali üretiyor; ortamım beni derse tetikliyor.

48 Bir haftalık plan veya kaynak bitirme kararı aldıktan sonra, süreç içinde netlerim dalgalansa bile kararı sonuna kadar uyguluyorum.

49 Masaya oturduktan kısa bir süre sonra dış dünyadaki sesleri veya alakasız düşünceleri zihnim otomatik olarak arka plana itebiliyor.

50 Yanlış yaptığım soruları inceledikten sonra, bir dahaki sefere aynı hataya düşmemek için zihnimdeki çözüm algoritmasını daha sade hale getiriyorum.